Luha

Hanggang kailan ka luluha? 

May hangganan nga ba ang pagluha mo?

Gabi-gabi, dinadaan sa pagkanta at tatakasan ang pag iyak sa paraan ng pagtawa. Pero hanggang kailan ka magpipigil ng luha? 

Andito ako ngayon, lumuluha at nakikinig sa mga katang ang mga lyriko kung makatama ay tumatagos. 

Hanggang kailan ako luluha?

Hanggang kailan ako mangangamba? 

Hanggang kailan ako aasa na babalik ka?

Tama na, kasi ang sakit sakit na. 

Tahan na at tama na ang pagluha. 

Huli Na To’ 

Hindi ko alam kung saan pa ako nagkamali. 

Hindi ko alam kung ano ba nagawa ko sayo. 

Hindi ko alam kasi kahit minsan hindi mo sakin pinaintindi. Sana sinabi mo baka sakaling maayos pa natin. Sana kinausap mo na lang ako para alam natin pareho kung hanggang dito na lang talaga nagtatapos ang kwento. Sana sabihin mo kung bakit mo nagawa lahat ng ito. 

Saan nga ba ako nagkulang? 

Saan nga ba ako nagkamali? 

Bakit ang bilis mong sumuko? 

Bakit ganun lang kadali sayo na pakawalan ako? 

Madami pa akong tanong hindi ko alam kung masasagot mo pa pero. 

Ito na lang hinihingi ko huli na to’. 

Kailangan Kita

Kailangan Kita 
Magdadalawang taon simula nang sinabi ko sayong gusto kita. Magdadalawang taon na simula nang umasa ako na gusto mo din ako. Magdadalawang taon na simula nang nawalan ako ng kaibigan dahil sa feelings ko. Magdadalawang taon na, at hindi na masyadong masakit. Hindi na kita iniiyakan tulad ng dati. Hindi na kita sinusumpa nang parang walang bukas. Hindi na kita inaaway. Hindi na rin kita gusto. 
Pero masakit pa din pala. Masakit pa rin palang nakikita kang iba na nagpapangiti sayo. Masakit pa rin palang makita na ginagawa niyo ang mga bagay na ginagawa natin dati. Kaya niyong mag-usap nang walang malisya. Kaya niyong magtawanan ng totoo. Kaya niyong maging masaya na para bang wala nang pakialam sa iba. Nakakasakit kasi nakikita ko yun araw-araw. Araw-araw pinamumukha sakin na hindi na natin magagawa ang mga bagay na yan. Araw- araw pinaparamdam sakin na nagkamali ako. Araw-araw para bang sinisisi ako dahil nagustuhan kita at minahal kita. Kasalanan na ba ang makaramdam? Kasalanan na ba ang magmahal at magpakatanga? Wala naman akong ginagawang masama, pero bakit ako pa rin ang nagbabayad para sa kasalanang hindi naman talaga. 
Akala nila madali, akala nila okay lang. Akala ko din eh. Akala ko okay na. Kaso hindi pa din pala. Oo masaya ako, masaya ka din naman. Kaso ang sakit kasi kailangan pa natin maghiwalay ng landas para maging masaya. Masaya naman tayo dati diba? Masaya tayo na magkaibigan lang, kaso ako etong tanga umasa na baka mas magiging masaya kung minahal kita. Akala talaga nila biro lang ang lahat. Akala nila isang malaking pagkakamali. Akala nila, wala lang. Pero akala lang nila yun, ang sakit kasi ng katotohanan na, totoo lahat. Totoo lahat ng naramdaman ko pero para sa iba biro lang. Para sa marami, laro lang at para sayo wala lang. 
Pero ano pa nga ba ang magagawa ko? Ano pa nga ba kung di ang manahimik sa isang tabi at umasta na parang walang nangyayari. Naka move on na ako. Hindi na kita gusto. Hindi na kita mahal. Pero kailangan kita. Gusto ko ako yung laging nandiyan para sayo. Gusto ko makakatawa na tayo na parang walang hinaharap na problema. Gusto ko maging masaya tayo. Gusto ko ibalik yung dati. Pero alam kong di maaari. Ang sakit sakit isipin kasi di na talaga maaari. 
Pero ikaw, pagkalipas ng dalawang taon namimiss mo ba ako? Namimiss mo ba yung tawa kong parang walang bukas? Hinahanap-hanap mo ba ako sa mga panahong nangangailangan ka ng masasandalan? Kailangan mo ba ako sa mga oras na walang-wala ka na? Naalala mo ba ako kapag napapadaan ka sa mga lugar na dati nating pinupuntahan? Kasi ako oo, alalang alala ko ang lahat. Kasi ako, hinahanap kita sa mga panahong walang wala na ako. Kasi ako, kailangan kita sa mga oras na wala na akong makapitan. Kasi ako, kailangan pa din kita. Pride ko na nagsasabi na kailangan kita. 
Magdadawalang taon na simula ng binaon ko lahat ng sakit. At pinahilom lahat ng sugat. Magdadalawang taon na pero kapag nakikita kita, nagsisisi pa din ako. Nakikita kita araw-araw at pinapaalala sakin na nagbago na ang lahat. Pinapaalala sakin na hindi ko mababalik yung dati nating pagsasama. Pinapaalala sakin na hindi man ako napalitan sa buhay mo, pero may iba nang nagpapatawa sayo. May iba nang humahawak sa kamay mo. May iba nang nagtatanong kung Okay ka lang ba. May iba nang gumagawa ng mga bagay na ginagawa ko para sayo. May iba na, at nandito ako sumusubok na makapasok muli sa buhay mo. Nagbabasakaling makabalik sa pwesto ko. Umaasang sana ako na ulit ang magpapatawa sayo. 
Dahil sa totoo lang… 
Kailangan kita, sana maintindihan mo. Kailangan kita, dito muli sa tabi ko katulad ng dati. Katulad ng dati, sana kailanganin mo rin ako. 

Naniniwala ka ba? 

Naniniwala ka ba? 
Naniniwala ka ba sa forever? o sa happy ever after? 

Naniniwala ka ba sa hula? o sa mga panaginip? 

Naniniwala ka ba sa mga pangako? O sa mga sinasabi sayo? 
Ako naniniwala ako. 
Naniniwala ka ba sa baka sakali? O sa sana? 

Naniniwala ka ba sa puwede pero malabo? 

Naniniwala ka ba sa sayang? 

Naniniwala ka ba sa pangalawang pagkakataon? O sa mga pinagpipilian? 
Naniniwala ka ba na may pagkakataon ka? 

Naniniwala ka ba na malapit na sana? 

Naniniwala ka ba na wala na talaga?

Naniniwala ka ba na sayang pala? 
Naniniwala

Naniwala

Tiwala

Nawala 

Nawalan ng tiwala 
Naniniwala ka ba? 

Naniniwala ka ba? 

Naniwala ka na ba? 
Pero isa lang naman ang gusto kong tanungin sayo,

Naniniwala ka ba sa tayo? 

Still

I still want to tell you how my day went.

I still want to see you.

I still want you to miss me.

I still want to see your message in my inbox.

I still want to say hi.

I still want to hear your footsteps when go near my door.

I still want to hug you like before.

I still want to be the one by your side.

I still want to be the one you write to.

I still want to be the one you sing to.

I still want to hear you cry.

I still want to see you smile.

I still want to watch the sun go down with you.

I still want to watch you be mesmerized by it.

I still want to spend the remaining days with you.

I still want to create new memories with you.

I still want to be the reason why.

I still want to be the one.

I still want to mean something to you.

I still want to be more than just a thought but a memory.

I still think about you at night.

I still miss you all day every day.

I still think about where it all went wrong.

I still cry.

It still hurts just like the first time I had my heart broken.

It still stings when I hold the scars on my wrist.

It still reminds me of you.

I still love you.

Love that can’t be yours 

A Love that can’t be yours can be love happening at the wrong time but the right place. It can also be love happening at the right time but the wrong place. But you’ll always feel that it was right all along. A love that can’t be yours is something forbidden or impossible but it will seem possible in your eyes. It can be deemed as wrong but it will feel right. It’s something you can’t have but you’ll deceive in yourself into thinking that it is something you can have. A love that can’t be yours, is not yours to begin with and it will never end up on your arms.  

A love that can’t be yours is something within reach but you can’t seem to get. You can’t get a hold of it for some reason. A love that can’t be yours is complicated. A love that can’t be yours is emotionally draining yet fulfilling. But a love that can’t be yours is also dangerous. It will hurt so bad, it leaves scars on your heart that you won’t be able to erase.

A love that can’t be yours will feed off the goodness you have in you. It will bring out the worst in you and make you give the best of you to that person. A love that can’t be yours is easy to find and it will disguise as the love that you’re destined to have. But a love that can’t be yours, isn’t yours for a reason.

A love that can’t be yours is only a challenge, maybe a distraction and a sign. It’s a sign and a reminder that there’s another love out there. The love that you deserve and the love you were destined to have.